

de ziel van muziek ontrafeld
Gedurende de vorige eeuw is er een stroming in de klassieke muziek ontstaan die zich laat vangen onder de noemer ‘nieuwe spirituele muziek’. In deze stroming wordt de muziek in dienst gesteld van een hoger plan.
De secularisering heeft echter ook op de componisten van nu zijn stempel achtergelaten en de spiritualiteit is nu vaak een persoonlijke beleving van de componist, die zijn eigen religieuze ervaring omzet in een muzikaal systeem. Hierbij is daardoor geen sprake (meer) van een universele God die de westerse componisten bindt aan vaste richtlijnen voor de muziek.
Toch is nieuwe spirituele muziek direct herkenbaar door de duidelijke patronen en keuzes die de componisten maken. Vanuit hun eigen beleving componeren ze met een besef, dat de muziek in dienst staat van iets hogers dan de toevallige creatieve geest die de noten opschrijft. De muziek drukt meer uit dan een sterveling in staat is om zelf te doen. De kracht die muziek hierdoor kan hebben, ontstaat alleen als de componist zich houdt aan enkele strenge compositieregels die voor de 20e eeuw gemeengoed waren, maar daarna eigenlijk langzaam waren verdwenen. Voorstanders van de stroming noemen het de aansluiting op de klassieke muziektraditie van voor de 20e eeuw.
Tegenstanders noemen het eerder kitsch en goedkoop effectbejag. In de lezing wordt de kern van de stroming in een historisch kader geplaatst en ten gehore gebracht en wordt de positie van de nieuwe spirituele muziek in het hedendaagse muziekleven kritisch bekeken.